21 Μαρ 2017

"Τρελοί οι Ποιητές", τρελός κι ο Μάρτης που τους δέχεται...




Τρελός ο Μάρτης κι ίσως γιαυτό τον αγαπούν οι ποιητές που βράζει το αίμα τους! 
Παθιάζονται με την λέξη "Άνοιξη", με την σημασία "'Ανοιξη", με τις εικόνες και τις εμπειρίες 
που τους προσφέρει κάθε χρόνο...
με τις άπειρες εμπνεύσεις...

*****
Μια φίλη αγαπημένη, η "ΦΡΕΖΙΑ" 
-όμορφη Θεσσαλονικιά- με πρόφτασε φέτος 
κι έβαλε ένα μου ποίημα στο "Φέϊς Μπουκ"!!!
Με ειδοποίησε κι από πάνω, γνωρίζοντας ότι 
-λόγω χρόνου- δεν πολύ-"μπαίνω"... 
κι εγώ;;;!!! 
πραγματική νοσταλγός
του απαράμιλλου ελληνικού ουρανού
-της πατρίδας μου-
μετέφερα την μοναδική στιγμή αγάπης, 
ΕΔΩ,
μαζί με μια βελούδινη έκφραση των κρίνων!
*****

ΜΕ ΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ

Με το γαλάζιο του ουρανού ακριμάτιστες νύχτες ταξιδεύω... 
Τροχιά απρόσκοπτη φτερωτών,
προορισμός ανέμελος, 
ευτυχία σε χρώμα λευκό. 

Οραματίζομαι 
την συνέχεια της Άνοιξης.

Οι καιροί που διάβηκαν, καμβάς παλαιός και νέος.
Ανεξέλεγκτη άμπωτις και πλημμυρίς, 
την αντοχή στρογγυλεύουν
όπως στης ακτής τα χαλίκια.
Λιγοστεύουν στην άνιση πάλη των κυμάτων 
με τους βράχους.

Νικητής, η υπέρτατη δύναμη.
Ηττημένη, η ηττοπάθεια.

Ψηλά, ένας κόσμος άγνωστος.
Στου ωκεανού τα βάθη, ένα μέλλον αγνώριστο.

Εντός, 
μια άβυσσος -όπου αν βρεθούμε αντιμέτωποι,
φοβίζει.
Δεμένοι με αλυσίδες αόρατες, 
αλύτρωτες,
δυνατοί και ταυτόχρονα αδύνατοι,
ευελπιστούμε για το ανάλαφρο πέταγμα.

***********
κι ακόμη,
(μερικά από τα βιβλία μου, στον Εθνικό Κήρυκα Νέας Υόρκης. 
Τυχόν έσοδα, στο Ειδικό Ταμείο Δεινοπαθούντων του Εθνικού Κήρυκα)


Καλή Άνοιξη, μοσχοβολιστή μου ΦΡΕΖΙΑ!

Καλή Άνοιξη, Φίλες και Φίλοι μου.

Καλές "Μαρτιάτικες" εμπνεύσεις...

Πάντα με την Αγάπη,
Υιώτα

14 Μαρ 2017

Μεσο-μηνιά κι έχουμε ακόμη αλλο τόσο μήνα...

(Φωτο Υιώτας, 2011)
Αυτός είναι!!! Καμαρωτός, χαρούμενος. 
Στιγμή που έμεινε!
Μα, μή σκεφτείτε ότι "πάλιωσε", ήδη 6 ακριβώς ετών, σαν τον εγγονούλη μας!!!

Το χιόνι 
είναι εδώ, μας πνίγει, εντάξει, είναι πανέμορφο... αποκλείεται, όμως, να βγούμε έξω να φτιάξουμε ένα ακόμη χιονάνθρωπο, έστω 
για...παρέα του, που  λένε.
Με τον άνεμο της... οργής, παραπατάς, πνίγεσαι, τα μάτια κλαίνε για ό,τι μπορείς να φανταστείς...
τα χέρια θα μείνουν δίχως δάχτυλα, κι ακόμη, 
τίποτε δεν γίνεται ίδιο!


(Φωτο Υιώτας, 2011)
Τότε, ήταν η 4η θύελλα που μας είχε αλλάξει τα φώτα! κι εγώ, μάζευα κομμάτια της να χτίσω μια ακόμη στιγμή...

(Φωτο Υιώτας, 2011)
...και μετά, ακόμη μια, έτσι για το χόμπι... ή
 για την χαρούμενη μοναξιά...


(φωτο. Υιώτας, 2011)
...κι είπα να σας στείλω δυο ακόμη, όταν -τότε- καλμάρισε ο χιονιάς: η μία με τις κραυγάζουσες χήνες κι η άλλη με τα πρασινό-φτερα μαυροπούλια που... έφτιαχναν τραγούδι ανείπωτο στα σύρματα του εναέριου πιάνου...

Κλεισμένοι, προσωρινά αποκλεισμένοι...
Και η θύελλα με τους τρομαχτικούς αέρηδες, φοβερίζει τους τολμηρούς που την αγνοούν.

Σας αγαπώ, το γνωρίζετε...

Φιλιά "κατεψηγμένα"
Υιώτα